همینطوری میاد. آروم آروم. میخزه و شروع میکنه به خراشیدن دیوارهی قلب با یه چیز نوک تیز.

سوزش زخم سطحی بیشتر از زخم عمیقه. چون عمیق که باشه میزنه عصبا رو داغون میکنه.

نفرت هم همینطوریه. اولش خراش میده. قلبت میسوزه. حسش میکنی. کم کم که عمیق میشن خراشا، دردش گم میشه. کم میشه. فکر میکنی ترمیم شدن غافل از این که دیگه قلبی برات نمونده. شده یه تودهی متراکم و گره خورده از نفرت.

همینطوری میاد. آروم آروم.

« آرامش غلیظ

خوبِ بدِ مریض

جو رو بهم بریز

خیره بشو به من

عشق بدون رحم

دوسِت دارم بفهم

بی نیش و اخم و تخم

حرفاتو رک بزن! »

حقیقتا سینا حجازی یه جور خوبی باحاله!